Wszystkich Świętych 2026
niedziela, 1 listopada 2026
Za 10 dni

Wszystkich Świętych
Uroczystość Wszystkich Świętych, znana w Kościele katolickim jako Sollemnitas Omnium Sanctorum, to święto obchodzone corocznie 1 listopada, poświęcone wszystkim chrześcijanom, którzy osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie. Wywodzi się ono ze starożytnego zwyczaju wspominania męczenników, który pojawił się w IV wieku w różnych Kościołach wschodnich Cesarstwa Rzymskiego. Początkowo daty tych obchodów różniły się lokalnie, często przypadając w okresie wielkanocnym. Na przykład w połowie IV wieku w Edessie wspominano męczenników 13 maja, a w Nikomedii w IV wieku - w pierwszy piątek po Wielkanocy. Jan Chryzostom na początku V wieku wspominał o uroczystości wszystkich męczenników w Konstantynopolu, obchodzonej w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego.
W średniowieczu obchody te dotarły do Rzymu, początkowo w formie upamiętniania męczenników w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego. W VI wieku rozszerzono je na wszystkich zmarłych zbawionych, choć pod koniec VI wieku papież Grzegorz Wielki usunął je z rzymskiego kalendarza. W VII wieku istniały różne daty obchodów, w tym 28 czerwca lub 13 maja, co wiązało się z przeniesieniem relikwii do Panteonu przez papieża Bonifacego IV. Obchody 1 listopada w Rzymie rozpoczęły się prawdopodobnie w 741 roku, kiedy papież Grzegorz III ufundował oratorium w Bazylice św. Piotra, przeznaczone do odmawiania modlitw do Wszystkich Świętych właśnie tego dnia.
Data 1 listopada w Rzymie była prawdopodobnie inspirowana wpływami anglosaskimi i frankijskimi, gdzie w IX wieku istniała uroczystość zwana sollemnitas sanctissima. Niektórzy badacze doszukują się w tym powiązań z przedchrześcijańskimi obchodami jesiennymi ku czci zmarłych, takimi jak celtyckie Samhain, zważywszy, że rok celtycki zaczynał się w listopadzie. W 835 roku papież Grzegorz IV zasygnalizował potrzebę wprowadzenia obowiązkowych obchodów 1 listopada w całym cesarstwie. W 935 roku papież Jan XI ustanowił 1 listopada osobną uroczystość Wszystkich Świętych dla całego Kościoła, wprowadzając również wigilię tego święta. W 1475 roku papież Sykstus IV uczynił to święto obowiązkowym dla wszystkich wiernych i dodał oktawę obchodów, która, podobnie jak wigilia, została zniesiona w 1955 roku przez papieża Piusa XII.
Obchody liturgiczne obejmują oficjum i uroczystą mszę. W średniowieczu formy tych obrzędów były zróżnicowane lokalnie, a teksty liturgiczne opierały się na fragmencie z Apokalipsy św. Jana, mówiącym o "wielkim tłumie" stojącym przed tronem. Dopiero w XVI wieku sobór trydencki zatwierdził jednolity formularz liturgiczny, który stopniowo rozpowszechnił się w Kościele katolickim. Zawierał on introit Gaudeámus, kolektę Omnípotens sempitérne Deus, czytanie z Apokalipsy, graduał Timéte Dóminum, offertorium Iustórum ánimæ, modlitwę nad darami Múnera tibi, antyfonę na komunię Beáti mundo corde oraz modlitwę po komunii Da, quǽsumus, Dómine. Po Soborze Watykańskim II zmieniono niektóre teksty i wprowadzono specjalną prefację oraz uroczystą formułę błogosławieństwa.
W Polsce, w dniu Wszystkich Świętych oraz następnego dnia, czyli w Dzień Zaduszny (2 listopada), tradycją jest odwiedzanie cmentarzy. Groby bliskich dekoruje się kwiatami i zapala znicze, co jest wyrazem pamięci i szacunku. Te obchody są głęboko zakorzenione w polskiej kulturze i stanowią ważny element pielęgnowania więzi z pokoleniami zmarłych.
Obchodzone również w 2026
Kraje, w których ta data jest świętem państwowym: